W
Polsce stosuje się następującą klasyfikacje
pożarów: A,B,C,D,E,F.
Grupa
Charakterystyka
Opis
A
Pożar ciał
stałych
Stałe
materiały palne [np. drewno,
papier, węgiel, tkaniny, słoma] mogą pod wpływem
ciepła
ulegać rozkładowi i wydzielać przy tym gazy palne i
pary. Ich
obecność powoduje, że materiały te palą się płomieniem. Jeśli
materiał nie ma tych właściwości to spala się przez żarzenie.
Na
szybkość palenia się ciał stałych wpływają:
stopień ich
rozdrobnienia (stykanie się większej powierzchni
z tlenem),
wydzielanie
się gazów i par,
większe
chemiczne pokrewieństwo z tlenem.
Rozdrobnione
materiały palne mogą być szybko przemieszczane wskutek działania prądów pożarowych i powietrza powodujących
rozprzestrzenianie się pożaru. Natomiast pył
materiałów stałych unoszący się w powietrzu
ma szybkość palenia się mieszaniny gazowej i
może spowodować
wybuch.
B
Pożar cieczy
palnych i substancji topiących się w wysokiej temperaturze
Ciecze
palne i substancje topiące się
pod wpływem wysokiej temperatury [np.
benzyna, nafta i
jej pochodne, alkohol, aceton, eter, oleje, lakiery,
tłuszcze, parafina, stearyna, pak, naftalen, smoła
ulegają
zapaleniu, gdy
– pod wpływem parowania –
utworzy się nad
górną warstwą cieczy mieszanina par z
powietrzem. Dalszy proces palenia przebiega
już samorzutnie, ponieważ mieszanina par z
powietrzem, paląc się, nagrzewa ciecz i
powoduje jej parowanie. Pożar cieczy palnych
w wyniku parowania i łączenia się z
powietrzem może spowodować powstanie
mieszanki wybuchowej. Niebezpieczne jest
zarówno wyciekanie palącego się płynu,
jak i płynu jeszcze się niepalącego. W
każdej chwili bowiem ogień może go
zapalić, powodując rozprzestrzenianie
się pożaru.
C
Pożary
gazów palnych
Spalanie
gazów
[np. metanu, acetylenu, propanu, wodoru, gazu miejskiego] odbywa się w
warstwie stykania się strumienia gazu z powietrzem. Mieszanina gazu
palnego z powietrzem lub, w odpowiedniej proporcji, z innymi gazami,
ulega łatwemu zapaleniu od najmniejszego źródła ciepła,
nawet od
iskry, lub żaru papierosa. Gazy palne stanowią duże niebezpieczeństwo
szczególnie wtedy, gdy wymieszają się z powietrzem i zostaną
podpalone w pomieszczeniu zamkniętym. Wybuch mieszaniny
gazowo-powietrznej może dokonać poważnych zniszczeń w budynku, a nawet
jego okolicach.
D
Pożary metali
Metale [np.
lit,
sód, potas, glin i ich stopy], w zależności od składu
chemicznego, podczas palenia zużywają tlen z powietrza albo –
jako mieszaniny mające w swym składzie utleniacze – spalają
się
bez dostępu do powietrza [np. termit (pirotechnika), elektron (stop)].
Metale te oraz mieszanki ciekłe, przeważnie pochodne ropy naftowej [np.
napalm, pirożel], są trudne do ugaszenia. Z tego powodu armie stosują
je jako środki zapalające, wywołujące pożary punktowe lub przestrzenne.
F
Pożary
tłuszczów
Pożary
tłuszczów i
olejów w urządzeniach kulinarnych. Wyróżnienie
tej klasy
wynikło z tego, że tłuszcze spożywcze w czasie ich użytkowania (np.
smażenie) mają wysoką temperaturę, co utrudnia ich gaszenie, gdy są w
większej ilości (np. urządzenia kuchenne stosowane w restauracjach),
ponieważ po ich ugaszeniu mogą znów zacząć się palić, gdy
znów dotrze do nich tlen z powietrza.
Do kwietnia 2006 grupa E obejmowała pożary grup A, B, C i D w
pobliżu urządzeń elektrycznych. W
niektórych krajach wyróżnia się
także grupę F – tłuszcze i oleje
spożywcze. Natomiast w USA stosuje
się inny podział na grupy: A – ciała
stałe, B – ciecze i gazy palne,
C – pożary grup A i B w pobliżu urządzeń
pod napięciem, D –
metale palne, K — tłuszcze spożywcze w
urządzeniach kuchennych.