Kiedy w 1538 r. król Zygmunt I nadał Akt lokacyjny na założenie miasta, wśród obowiązków mieszczan znalazł się zapis o konieczności niesienia pomocy w czasie pożaru.

W 1817 r. namiestnik gen. Zajączek wydał zarządzenie o budowaniu w miastach bezpiecznych kominów i zniesieniu dachów krytych strzechą. Ponadto przy każdej posesji obowiązkowo miała być drabina sięgająca aż do dachu, topór z hakiem i kije z hakami, czyli bosaki, beczka z wodą i wiadro. Niestety, dachy ciągle były kryte słomą, bo na inne pokrycie nie było stać większości społeczeństwa, stąd pożary niszczące wiele domów.

W celu zmniejszenia skutków zaprószenia ognia w Okuniewie wyszło zarządzenie, ażeby stodoły nie były stawiane przy domach. Zaczęto je budować na terenie dzisiejszej ulicy Słonecznej i Leśnej i tę dzielnicę do dziś nazywa się stodołami.

W XIX wieku powstały grupy założone z ochotników, którzy spieszyli na pomoc, lecz ciągle nie była to umiejętna i należycie zorganizowana walka z ogniem.

W 1910 r. Stanisław Gołębiewski, właściciel folwarku w Woli Grzybowskiej, zorganizował pierwszą Ochotniczą Straż Pożarną w Okuniewie, lecz nie mógł doprowadzić sprawy do końca, gdyż władze carskie obawiały się działalności patriotycznej pod szyldem OSP, co się wówczas zdarzało. Wybuch I wojny światowej uniemożliwił podjęcie działania w tej sprawie, bo wielu młodych ludzi zostało wcielonych do wojska. Jednak już w wolnej Polsce w grudniu 1918 r. odbyło się oficjalne założenie Ochotniczej Straży Pożarnej w Okuniewie. Oto pierwszy zarząd: Stanisław Gołębiewski, Tomasz Klepacki, Tomasz Wysocki, Andrzej Sakowski, Julian Baliszewski, Stanisław Sowiński, Stanisław Brzozowski, Leopold Kałun. Pierwszym naczelnikiem został Konstanty Klepacki, a zastępcą Karol Wysocki. Obaj ukończyli kurs pożarnictwa w Wilanowie. W sumie zgłosiło się 34 strażaków. Organizacja zyskała ogromne poparcie społeczeństwa, które włączyło się do organizowania różnych imprez okolicznościowych: zabawy taneczne, loterie fantowe, itd. Za uzyskane pieniądze kupiono dwie sikawki z wyposażeniem, dwa wózki dwukołowe, dwa beczkowozy, dwie drabiny strażackie i kilkanaście toporków. Taki był początek.

Wójt przekazał na rzecz straży budynek gminy, w którym odbywały się szkolenia i różnorodne imprezy. W latach 1920-1929 straż walczyła wiele razy z ogniem i powodzią, a i później w związku z drewnianą zabudową pożary były bardzo częste. Rozrastała się organizacja, przybywało młodych ochotników chętnych do walki z żywiołem, toteż należało zwiększyć ilość sprzętu. Zakupiono z własnych funduszy wyposażenie osobiste strażaków, a w 1934 r. przybył pierwszy wóz rekwizytowy umożliwiający szybszy dojazd na miejsce akcji. Niestety, z tego okresu brakuje Kroniki. W 1928 r. przybył do pracy w gminie Okuniew Wacław Sudnik. Pracował na stanowisku buchaltera. Mimo młodego wieku miał doświadczenie wojskowe (uczestniczył w wojnie 1918 r. i 1920 r.), a był także przeszkolonym strażakiem. Został komendantem OSP w Okuniewie. Brak danych, jak długo był na czele Straży Okuniewskiej. W 1933 r. został przeniesiony do pracy w gminie Kobyłka i tam również był komendantem straży. Z opowieści rodzinnych wiadomo, że uczestniczył w akcjach przy kilku pożarach, zwłaszcza w wielkim pożarze w 1931 r. gdy spłonęło kilka zabudowań w Okuniewie. Zmarł młodo 24 maja 1939 r. w wieku 34 lat. Został pochowany tak jak sobie życzył, na cmentarzu okuniewskim. W ostatniej drodze z domu teściów w Cechówce towarzyszyła mu delegacja OSP ze sztandarem z Kobyłki i delegacja OSP ze sztandarem z Okuniewa, a także okuniewska orkiestra strażacka.   

Do wyróżniających się strażaków należeli: długoletni prezes Szuba, Julian Kozłowski – naczelnik, Antoni Świetlikowski – gospodarz, Kazimierz Bielawski, Witold Gniado, Stanisław Jeziorski, Erazm Wysocki – skarbnicy lub członkowie Zarządu, Władysław Turlej, Jan Pokrzywnicki, Antoni Sowiński, Ludwik Kropielnicki, Bronisław Olszewski, Piotr Gniado. Byli to ludzie, którzy służyli za wzór obywatelskiej postawy i patriotyzmu.

W Gdyni mieszka pani Celina Przytaska (z domu Kozłowska), córka wymienionego naczelnika Juliana Kozłowskiego, która przechowuje pamiątki po ojcu. Młody Julianw 1920 r. walczył pod Ossowem. Wykazał się odwagą i męstwem, za co otrzymał Krzyż Virtuti Militari. Jego dzieci w czasie II wojny światowej były w ruchu oporu.

Strażacy nie tylko walczyli z ogniem. Uczestniczyli lub sami organizowali życie kulturalne: występy zespołów amatorskich i zabawy taneczne. W latach dwudziestych postała orkiestra dęta. Założycielem i kapelmistrzem był Franciszek Krotz, który ukończył konserwatorium warszawskie. Orkiestra składała się z 24 muzyków i miała urozmaicony repertuar. Grała na zabawach i weselach, ale również poważne utwory w święta państwowe, a zasłużonych obywateli, gdy zmarli, odprowadzała na cmentarz grając Marsza Żałobnego Chopina. W połowie lat trzydziestych prowadzenie orkiestry przejął Jan Sowiński, uczeń Franciszka Krotza. Orkiestra występowała także w innych miejscowościach: w Cechówce, Sulejówku, Wesołej, Rembertowie, Pruszkowie i w Warszawie. Przygrywała w czasie wycieczek statkiem na Bielany. Zajmowała też czołowe miejsca w przeglądach i konkursach orkiestr. Wśród muzyków oprócz wymienionych kapelmistrzów wyróżniał się Bronisław Pazio i Erazm Wysocki, a także Józef Wysocki, Aleksander Kudliński, Edward Popławski, Feliks Stawiński i Bolesław Wysocki.

W czasie II wojny światowej okupanci ograniczyli działalność straży zezwalając tylko na 24 członków. Zarząd jednak potajemnie wydał około 70 legitymacji młodym ludziom, które w razie łapanki chroniły przed wywozem na roboty do Niemiec. Legitymacje te również pomagały bezpieczniej działać w niektórych akcjach ruchu oporu.

Podczas działań wojennych 1944 r. zniszczony został budynek straży. Nowy Zarząd w składzie: Antoni Sowiński, Stanisław Nartowski, Jan Sowiński, Stanisław Jeziorski, Marceli Sobótka, Jan Sakowski, Marian Kudliński – przystąpił do pracy. Jan Sowiński otrzymał od wojska kilkanaście instrumentów i zorganizował nową orkiestrę ucząc młodych muzyków. Prowadził orkiestrę aż do końca swego życia, to jest do 1959 r.

Marceli Sobótka zajął się odbudową remizy i uzupełnieniem sprzętu pożarniczego. W 1948 r. straż z własnych funduszy zakupiła motopompę, w 1950 r. samochód ciężarowy marki Dodge, dostosowując go do własnych potrzeb. Do 1959 r. pozostał ten sam Zarząd. Po śmierci Jana Sowińskiego Zarząd zawiesił działalność.

Dopiero w 1960 r. na wniosek Powiatowego Komendanta Straży Pożarnej w Wołominie zwołano zebranie i wybrano nowy Zarząd w składzie: Jan Gniado – prezes, Henryk Naszewski – naczelnik, Henryk Sowiński – zastępca naczelnika, Henryk Jeziorski – skarbnik, Tadeusz Całun – sekretarz, Stefan Kozłowski – gospodarz, Jan Olszewski – członek do spraw młodzieży, Jan Kropielnicki – członek i kierownik orkiestry. Budynek wyremontowano, poszerzono garaż, zakupiono z własnych funduszy typowy samochód pożarniczy „GM” Star – 20, wybudowano bunkier na paliwo i budynek gospodarczy z sanitariatami. Do OSP wstąpiło wielu młodych ludzi, zorganizowano drużynę żeńską i młodzieżową żeńską i męską. Dalsze prace to ogrodzenie strażnicy i oczyszczenie naturalnych zbiorników wodnych, zapewniając tym samym wodę do celów gaśniczych. Rozpoczęto gromadzenie pieniędzy i dokumentacji do budowy nowej strażnicy. W 1968 r. rozpoczęto budowę, lecz ze względu na modernizację i wzrost cen materiałów wartość budowy zaplanowana ogromnie wzrosła. Dotacja w wysokości 550 tys. zł. była tylko częścią potrzebnej sumy. Resztę uzyskano z prac społecznych strażaków i mieszkańców i z imprez dochodowych.

W 1970 r. Zarząd OSP został uzupełniony. Nowym prezesem został Apolinary Majewski, vice prezesem Jerzy Pazio, naczelnikiem Henryk Naszewski, v-ce naczelnikiem Stanisław Wardak, sekretarzem Ryszard Uściński, skarbnikiem Ryszard Ból i Henryk Sawczuk. 17 września 1978 r. odbyła się uroczystość 60-lecia powstania OSP w Okuniewie. W uroczystości brało udział wielu mieszkańców, a także goście z Komendy Straży Pożarnej z Otwocka i Wołomina, Zarządu Głównego Związku OSP w Warszawie oraz 12 jednostek sąsiednich OSP.

Prezes Apolinary Majewski zajął się orkiestrą. Zakupiono i wyremontowano instrumenty, zatrudniono nowych instruktorów do nauki muzyki: Tadeusza Rossę i Edwarda Myśliwczyka – jako kapelmistrza. Przybyli młodzi muzycy. Orkiestra otrzymała stosowne mundury, wkrótce zaczęła dawać koncerty i brać udział w różnych imprezach. Oto kilka przykładów: 

- Przegląd Orkiestr Dętych województwa stołecznego warszawskiego w 1982r. - I miejsce.

- Międzywojewódzki Przegląd Orkiestr Dętych w Ciechocinku w 1982 r. – III miejsce.

- Międzywojewódzki Przegląd Orkiestr Dętych w Sieradzu w 1984 r. – I miejsce.

- Ogólnopolski Festiwal Orkiestr Dętych OSP w Koszalinie w 1985 r. – III miejsce.

Ponadto prawie co roku orkiestra brała udział w Festiwalu Orkiestr Dętych OSP Mazowsza, Kurpi i Podlasia w Otwocku w latach 1980-1986 zajmując czołowe miejsca. Za te osiągnięcia Zarząd Główny w Warszawie nagrodził OSP w Okuniewie autokarem Jelcz 11 o wartości 4.720 tys. zł. Autokar służył do organizowania wycieczek.

W 1980 r. odeszli niektórzy członkowi z Zarządu, a przybyli nowi: Witold Wardak – naczelnik, Mieczysław Całun – vice naczelnik, Edward Brzozowski – gospodarz, Ryszard Uściński – skarbnik, Zofia Uścińska – sekretarz, Andrzej Nartowski – członek. Powstały nowe drużyny młodzieżowe zdobywające kolejne trofea w zawodach pożarniczych i sportowych. I tak w 1986 r. na Zawodach Wojewódzkich w Grodzisku Mazowieckim drużyna dziewcząt zajęła I miejsce.

W 1986 r. oddano do renowacji stary sztandar z 1930 r., który znajdował się w szklanej gablocie w świetlicy OSP. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był pułkownik pożarnictwa w stanie spoczynku Józef Lipiński. Od wielu lat służył radą i pomocą Okuniewskiej OSP.

22 listopada 1986 r. Ponieważ część osób pozostała, podaję tylko nowe nazwiska: Aleksander Mekda – II v-ce prezes, Aldona Kleszcz – sekretarz, Bogusław Kleszcz – opiekun młodzieżowej orkiestry, Marek Zduńczyk – opiekun młodzieżowych drużyn OSP.

Skład osobowy straży na dzień 31 grudnia 1986 r.:

- sekcja bojowa dorosłych: męska 55 dh, kobieca (-),

- sekcja młodzieżowa dziewcząt: 8 dh, chłopców: 14 dh,

- członkowie orkiestry dorośli: 22 dh, młodzież: 5 dh.

W latach 1980-1990 odeszło na zawsze z szeregów straży wielu cenionych druhów. Byli to Jan Gniado, Franciszek Gniado, Stanisław Kopczyński, Andrzej Nartowski, Henryk Sowiński, Jerzy Sowiński i inni. Ich śmierć była wielką stratą dla Okuniewskiej OSP.

Wielką osobowością był Stanisław Apolinary Majewski. Gdy został prezesem OSP, ożywił działalność tej organizacji. Zmarł 21 czerwca 1992 r. w wieku 66 lat. Jego pogrzeb był manifestacją społeczeństwa Okuniewa, które doceniało nauczyciela, społecznika i wspaniałego człowieka. Pozostał na zawsze w pamięci żywych.

12 września 1993 r. OSP w Okuniewie obchodziła wielkie święto – 75-lecie powstania. Na obchody rocznicowe przybył bp Zbigniew Kraszewski i liczni goście, którzy wpisali się do Kroniki. Oto kilka wpisów:

- Na dalszą drogę 75-lecia mało pożarów życzy rodzina Pełków.

- Zarząd i Druhowie OSP Sulejówek – Miłosna z życzeniami dalszych 75 lat w obronie majątku ludności Okuniewa – prezes OSP Daniel Barański.

- Z okazji 75-lecia jednostki OSP w Okuniewie serdecznie dziękuję za wierną służbę. Gratuluję dotychczasowych sukcesów w służbie dla dobra naszej Ojczyzny. Bryg. inż. Roman Kaźmierczak Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie.

- Zawsze wierny Okuniewowi, szkole i Straży Pożarnej. Zbigniew Gniadowicz.

- Serdeczne podziękowania od ludzi czekających na ratunek. Czerwińska i 4 podpisy nieczytelne.

1 maja 2008 r. odbył się kolejny jubileusz 90-lecia OSP w Okuniewie. Z licznych wpisów do Kroniki wybrano kilka najciekawszych. Oto one:

- Z okazji 90-lecia OSP Okuniewa najlepsze życzenia i wszelkiej pomyślności składa OSP Zabraniec oraz MDP Zabraniec – podpis nieczytelny drugi:

- Wysocka Milena: Z okazji wspaniałego jubileuszu 90-lecia OSP w Okuniewie życzę Wam wszystkiego najlepszego, abyście służyli Bogu na chwałę, ludziom na pożytek, oraz życzę Wam szczęśliwych powrotów z akcji. Gratuluję!

- Członek ZOWZOSPRP Komisji Społ. p. ZGZOSPRP v-ce prezes ZOPZOSPRP w Mińsku Mazowieckim komendant Gminny OSP Siennica kronikarz MDP Siennica – Leszek Dąbrowski.

Z tygodnika „Nowy Dzwon”, OSP Sulejówek:

- Z okazji 90-lecia OSP w Okuniewie gratulujemy osiągnięć i życzymy sukcesów w dalszej pacy społecznej oraz powodzenia w życiu osobistym. Dziękujemy za wspaniałą uroczystość w dniu 1 V 2008 r. – W. Koszewska.

Miło jest czytać w Kronice o osiągnięciach materialnych, sportowych, sukcesach muzycznych. W Okuniewie od kilkunastu lat nie było dużego pożaru i dlatego OSP może skupić się na innej działalności. Oby tak było zawsze!

  Źródło:

    Irmina Matyjasek Jałowiecka 
     "Dawno temu... 470 lat Okuniewa",
      Okuniew 2008.